Gallery Project 2.0 logo

EN | NL

Overzichtstentoonstelling van het werk van Ad Arma

Ad Arma is een veelzijdig kunstenaar. Naast zijn grafische werk maakt hij ook bronzen sculpturen, gouaches, olieverf doeken en keramisch werk. Hij werd geboren in Rotterdam (1954) en geschoold op Artibus, Academie voor de Beeldende Kunsten te Utrecht (1974-1979).

Sinds het eerste begin heeft het werk vele veranderingen ondergaan. De onderliggende gedachte in veel van zijn werk is het besef dat alles één is, samenhangt. Door de jaren heen passeerden ook nieuwe thema's de revue. De dunne scheidslijn tussen droom en werkelijkheid, de vergankelijkheid, ruimte en nietigheid, vergetelheid. Een kleine greep uit de thematiek die in de loop der jaren in Ad Arma's werk terug te vinden was. Maar belangrijker dan de bedoeling die de kunstenaar met zijn werk heeft, vindt Ad de visie van de kunstkijker. ‘De meerwaarde, de geest van het werk, is de toevoeging die de beschouwer in het werk zal projecteren.'

Lees hier wat Ad Arma zelf zegt over deze expositie:

Daar staat het dan, op de ruit van Galerie Project 2.0 in Den Haag,

Ad Arma, 30 Years Artist

In het Engels want deze galerie ligt aan het Noordeinde 57, Den Haag.

Veel passanten op weg om een blik te werpen op het werkpaleis van onze Koningin of de route lopend langs de zomertentoonstelling van de beelden van Javier Marin, Mexicaanse Monumentale Sculptuur. Galeriehouder Coen van den Oever en ik zijn die route nog even gelopen na het uitladen van het werk. Imposante beelden. Lekker vlezig van opzet, flink uitvergroot en veel referenties naar de klassieke opvatting met een contemporaine toets middels het zichtbaar laten van de sporen van de armatuur, de constructie waar omheen de werken zijn gemodelleerd (www.denhaagscultuur.nl).

Niet alleen 30 Jaar Kunstenaar, (gerekend vanaf het verlaten van de Academie) , maar ook nog eens 55 jaar geworden. Mooie getallen. 

Die tijd is omgevlogen, maar ik wil nog niet terugkijken. Het was welgevulde tijd, klaar. Liever vooruit. Wat nog te maken is, is het meest interessant, daar zit de spanning en het avontuur. Ik doe mijn beste bestje en heb nog veel te doen. Voortgaan dus maar!

Voor de inrichting van deze expositie reden we met twee bestelbussen vol werk. Een met de (17 !) nieuwe doeken en de glasobjecten en een met de twee grote brons-sculpturen. (Er waren gelukkig een paar potige jongens om te helpen met lossen van die beelden.)

Accent ligt op de doeken. Wie mijn werk alleen nog kent van de etsen, bronzen en Mixed Media zal opkijken!

Veel van de doeken staan inmiddels op de site, maar pas 'in het echt', op het eigen formaat, met de stevige textuur en pasteuze huid, nog vers geurend naar de olieverf en de vele kleine kleurnuances in de opbouw kun je ze werkelijk waarnemen.

Het waren taaie schildersessies. Ik heb schilderen in olieverf, direct nat-in-nat, altijd de zwaarste techniek gevonden om in te werken. Moet ook altijd even heel diep ademhalen om ze weer aan te gaan, maar ben er nu apetrots op! Dit werk kon niet anders worden gemaakt. Het moest olieverf zijn. Je ziet het er niet meteen aan af, maar er zitten vaak meerdere onderschilderingen in. Lange sessies, veel terugstappen, weglopen en terugkomen, kijken en zuchten, wachten tot de oplossing zich aandient, kleine stukjes vordering per nacht.

Maar ze bleven gestaag groeien en de resultaten zijn voor mij zo bijzonder omdat er iets van 'thuiskomen' in zit. Hier was ik naartoe onderweg.

Als aartstwijfelaar waar het mijn werk aangaat en met flinke plankenkoorts voor elke sessie nooit helemaal het gevoel dat het goed is.

Maar dit komt nu dus in de buurt .... misschien ...

De pasteuze schilderwijze, veelal met het paletmes, zal wel te maken hebben met mijn beeldhouwers-achtergrond. Gebaar, energie-overdracht, materie en direct willen zijn. (schilderde in vroegere sessies ook veel direct met de hand, maar dat is echt niet goed voor je handen)

Het zijn impressies. Allemaal dezelfde titel 'reisspiegel'. Nog iets daar aan toevoegen zou te veel zijn. Thema enerzijds geschilderd vanuit de natuurbeleving, maar ook als metafoor naar tijd/ruimte en te beschouwen vanuit verschillende perspectieven...

 - dichtbij, beweging.

 - veraf, gestapelde horizonten.

 - vanuit een luchtperspectief, kijkend in de diepte .

 - abstractie van ritme.

 

Ruimtes om adem in te halen.

Je hoeft je ogen maar even anders in te stellen en je hebt een ander perspectief in het vizier.

Aanleiding waren de laatste reizen met accent op de reis naar Spitsbergen. Vertelde er al eerder wat over in het blog. Het was de prijsreis bij de uitverkiezing eind 2007 tot Kunstenaar van het Jaar.

Pas eind 2008, okt/nov, zijn we op reis gegaan. Per Zeilschoener (www.oceanwide-expeditions.com), Sailing Vessel Noorderlicht.

De eerdere korte zee zeiltrip vanuit Cochin, India, over de Arabische Zee en de reis boven de wolken in Nepal waren al aanleiding voor eerste doeken, maar ik wilde nu naar het Noorden.

Per zeilschip vanwege het gevoel van de vrije natuur als alleen water en wind je elementen zijn. BCD-travell, de sponsor van de prijs,  adviseerde deze 'expeditie'. Ik zou er anders nooit op zijn gekomen. En het was fantastisch!  Buiten steenkoud natuurlijk, maar binnen prima te doen. Goed hutje, toffe kok, prima bemanning/schipper en een duitse gids, Rolf  Stange, die een soort wandelend pool-vademecum bleek te zijn!. ( http://www.spitzbergen.de ) Flinke tippels elke dag. Halve of hele dag. Rubberbootje om aan land te komen, goede laarzen nodig omdat je altijd even watercontact maakt. Dik ingepakt.  Eenmaal aan land alleen de natuur, stilte en de witte schone sfeer van de pool. Zie foto's Reis Spitsbergen 2008.

Er werd vaak in de late avond/begin nacht een stuk gevaren om de volgende dag op een mooie nieuwe ankerplaats te liggen (aan de voet van een lazulli-blauwe gletsjer of in een mooie fjord). Nachtmens zijnde ging ik dan vaak naar buiten om bij de schipper aan de stuurstand te staan. Poolzee bij nacht is fascinerend!! Tijdens een van die nachten verscheen er aan bakboord van ons een enorm ijsblok! En nog een aan stuurboord! De schipper, Gert, schoof ons er netjes tussendoor en vervolgens werd toch maar de stuurman uit haar kooi gehaald en zijn we samen op het voordek gaan staan om als ijswacht te dienen. Turen in de nacht, ieder aan een kant van de boegspriet. Koud! Maar prachtig! Voelde mij verbonden met de vele ijswachten van weleer, Noormannen en Willem Barentsz zelf incluis!!  Ik moet nu maar eens stoppen met vertellen, maar zit nog steeds boordevol beelden en impressies van die reis.

Na aankomst terug thuis kon ik meteen verder met de doeken. Inmiddels heeft de nieuwe lente en zomer ze al weer ingehaald, maar ik blijf veel vanuit wit schilderen. Die sfeer.

Het door het Centrum Beeldende Kunst Zaanstad geïnitieerde glasavontuur was een mooi intermezzo. Ook daarin kon ik nog wat transparant ijsgevoel kwijt, maar ze gaan ook over ontstaan. Er is goede kans dat die glaswerken nog een vervolg gaan krijgen.

De bronzen beelden zijn al wat ouder. 'Knulp' is de laatste die nog in brons is gegoten van de serie 'betekenisbeelden". 'Sine Nomina'  ('Zonder Naam' en toch een naam) gaat over de continuïteit van de vormverandering. Hij staat nu lekker pontificaal voorin de galerie. Mooie hoge ruimte.

Er is verder geen opening of feest. Dit is het. Het werk is samen gebracht en kan nog een keer in samenhang worden gezien. Na deze presentatie zal het uit elkaar vallen. Je kan er op eigen gelegenheid en tijd naar toe gaan. Het werk moet het verder zelf doen. Ik kan alleen hopen dat ze hier en daar iemand kunnen raken.

Realiseer mij goed dat er mensen zijn die, naarmate ik verder ontwikkel en tussentijds andere wegen neem, het werk niet meer kunnen volgen. Ik bewonder de kunstenaars die in één techniek en handschrift in vaste beeldtaal doorwerken, maar dat is mij helaas niet gegeven. Te ongedurig. Altijd zoeken. Er komt straks weer wat anders. Dat moet. Iets dat de fascinatie overneemt en waarin dan weer de vorm moet worden gevonden. Die 30 jaar waren alvast dik de moeite waard.

Mijn dierbaren, alle mensen die het werk volgen en hun vertrouwen geven, de galeriehouders die onvoorwaardelijk achter mij blijven staan en de nieuwe adressen waar het werk kan worden getoond, de helpers en degenen die steun geven op allerlei manieren, de fijne collega's, hartstikke bedankt!

18 juli 2009,

Ad Arma